Een villa direct aan zee?
Toen wij naar grond gingen zoeken in Noord Bali om een huis op te laten bouwen, stonden een aantal dingen ons zeer helder voor ogen:
We wilden op loopafstand van de winkeltjes, de eethuisjes en terrasjes zitten. Dit ook om levendigheid pal in de buurt te hebben wanneer wij er met onze ( al grotere) kinderen naar toe zouden gaan.
Pubers vinden een zwembad voor een paar dagen leuk, maar dan slaat de verveling toe en willen ze toch wat ‘doen’ en dan vaak toch het liefst zonder ouders… of al te veel indringend toezicht.
Dus ook graag de duikschool vlak om de hoek, of in ieder geval op slechts een paar minuten scooteren…
De bergen zagen we voor onze pubers ook niet zo zitten, want mochten ze ’s avonds gaan stappen, dan wil je wel dat ze veilig thuis komen en de wegen de bergen in zijn toch wel erg kronkelig en soms heel steil en bovendien niet verlicht. Moet je naar ons idee een geboren Zwitser voor zijn…
Wat we vonden was een prachtig stuk grond wat helemaal aan bovenstaande eisen voldeed. Het lag alleen niet direct aan zee. Kennelijk zit het als een idee fixe in de Nederlander ingebakken dat direct aan zee het meest ideale is. Maar als we dat hadden gewild, waren we veel verder van de terrassen en winkels verwijderd, beslist geen loopafstand en op de scooter toch al gauw een kwartier tot een half uur.
Na grondig zelfonderzoek kwamen wij unaniem tot de conclusie dat wij eigenlijk helemaal geen strandzitters zijn ( en al helemaal geen zwart-strand-zitters, want het strand op Noord Bali is zwart. Er zijn ook eigenlijk helemaal geen strand-zitters, een enkeling uitgezonderd, maar dat is een zeldzaamheid). Wij vallen in de categorie horeca-aan zee- zitters: lekker met een gekoeld wit wijntje of biertje op een goede stoel, met een prettige bediening, op max 3 scooterminuten van eigen huis en zwembad ( de haard doet het niet zo lekker in de tropen).
Wat zijn we blij, nu het project klaar is, dat we voor deze plek hebben gekozen!!
Op de sawa waar we op uitkijken is altijd wel wat te beleven: in de verte zie je boeren op zeer ambachtelijke wijze het land bewerken, er staan vrijwel direct voor ons huis 3 koeien met hun kalveren, beschut tegen de zon door een rieten afdakje, waar het openlucht museum jaloers op kan zijn. De kalveren krijgen geregeld de jeugdkriebels en dan zie je ze ronddartelen dat het een lust voor het oog is voor mensen die eigenlijk niet anders kennen dat de bio-industrie in het geïndustrialiseerde westen.
Ook zijn in de sawa nog echte scharrelkippen en hanen te bewonderen. Hun behuizing bestaat uit een rieten dakje, gesteund door wat palen, ook weer helemaal model openlucht museum.
Bij ons huis hebben we een vast koppeltje, wat zich op gezette tijden door het hek wurmt en die dan lekker op zoek gaan naar wormen en ander voedsel in de tuin. Je ziet ze genieten.
En op gezette tijden wurmen wij ons ook als koppeltje op ons scootertje en gaan lekker na een paar honderd meter op zoek naar een mooie plek voor een wijntje en een biertje en daarbij ons eigen voedsel…. Je ziet ons genieten.
